ای دوست به حال ما نظر کن                 ای پادشها ز ما گذر کن

دانی تو حکایت دلم را                   ای مه شب هجر ما سحر کن

جانا ز تو برنتابد این جان                     جانم به قدوم خود هدر کن

خلقی شده غرق خال رویت                این مرکز عشق را دگر کن

شیرازه هستی ام تویی تو          با ما به از این که هست سر کن

هرچند که خار چشمت هستم                  اما به بزرگیت گذر کن

نومید شدند مردم از من                       این مسّ وجود را تو زر کن

این ذرّه هلاک روت گشته                  فکری تو به حال بی ثمر کن

دوازدهم آبان ماه هزار وسیصد و هشتاد و هشت

بسم الله الرحمن الرحیم

با خودم فکر می کردم این کارهایی که در شبانه روز به نام دین و مذهب انجام میدیم، چه مقدارش مستند هست و چه مقدار خرافاته؟ اصلا حتی اگر همه اش هم صحیح باشه، آیا ما اینها رو از اهلش یاد گرفته ایم یا از روی دست بقیه مردم کپی برداری کردیم؟

قال الرسول صلی الله علیه و آله :

إذا إذا ظهرتِ البِدعُ فی أمّتی ، فالیُظهِرِ العالمُ عِلمَهُ . فمن لم یفعل فعلیه لعنةُ الله

(کافی،ج1،ص54 --- مفاتیح الحیاة، فصل دوم، بدعت ستیزی عالمان،ص515)

زمانیکه بدعت میان امت من آشکار شد پس بر هر عالم واجب است دانش خود را آشکار کند

و اگر چنین نکند لعنت خدا بر او باد!

نهج البلاغه ؛ بخشی از خطبه 127 :

... وَ ألزموُا السَّوادَ الأعظم ، فإنَّ یدَ اللهِ مع الجماعة

و إیّاکُم و الفُرقَة

فإنَّ الشّاذَّ من النّاس للشَّیطان ، کَما أنَّ الشّاذَّ من الغَنم للذِّئب ...

...همواره با بزرگ‏ترين جمعيّت‏ ها باشيد كه دست خدا با جماعت است

از پراكندگى بپرهيزيد،

كه انسان تنها بهره شيطان است آنگونه كه گوسفند تنها طعمه گرگ خواهد بود...

به ذرّه گر نظر لطف بوتراب کند

به آسمان رود و کار آفتاب کند