منم که توبه شکستم ز بعد عهد نگار

کجا روم به که روی آورم بجز دلدار

حریف عشق نبودم که پنجه اندازم

منم که سخت شکستم میان این پیکار

به فکر یار نبودم زمان خواب و خورم

کنون که لحظه جوع است گشته ام بیدار

دو دست بسته من بسته شد به دامانش

دو چشم خسته خود دوختم بر این دربار

فَنَیتُ سُکرَ شبابی بغَفلةٍ عنها

و لیتَ اسمعُ صوتَ الدَّلیلِ بالإنذار